Kahve Yanı Yazıları

elveda.

Tam kurtuluyorum, dakikalarla ölçülebilen bölük pörçük uykularım ile vedalaşıp da güne başlama cesareti gösterdiğimde artık güneşi de görebileceğim diyorum; Ankara’da arşı yeniden kapkara bulutlar kapatıyor. Beni bu havalar mahvediyor sayın okuyucu, insanda mütemadiyen bir intihar eğilimi. Bir yandan da zihnimin bana oynadığı oyunlar, ölçüm alınmadan giydiğim bir takım elbise gibi huzursuz ediyor beni. Hafızan benliğini ele geçiriyor, kendine bir elveda diyorsun.

“elveda.” okumaya devam et