Kahve Yanı Yazıları

buldum.

Duvarlarına taze ekmek kokusu sinmiş, yarısına kadar çekilmiş perdesinin arkasındaki depoda duran kasa kasa meşrubatın çocuklar için cennetin diğer bir adı olduğu dar sokaklı mahallemizin yegane bakkalının önünde, şu hayatta nefes alan çoğu insan gibi yorgunluğundan az sonra orta yerinen çatlayacakmış gibi yer çekimine direnen bir iskemlenin üzerinde az önce yine bileğine güvenip de her zaman olduğu gibi boşa çıkan güvenine el sallayan bir adamım. Nedir yahu bu tavladaki gelelerle derdim? diye aklımdan geçirirken ciğeri çıkacakmışçasına koşarak geldi yanıma ufaklık. Yüzünde telaş mı sevinç mi çözemediğim bir şeyler vardı sayın okuyucu, öyle ki insanın görüp de meraklanmaması imkansız. Herhalde en son Arşimet “Buldum!” diye sokaklarda koştururken bu kadar heyecanlıydı.

“buldum.” okumaya devam et